Het is zo'n dag..... dat ik na het bespreken van mijn kwaliteiten op de MLI thuis geconfronteerd wordt door mijn 8 jarige meisje met mijn grootste valkuil; faalangst. Want mijn 8 jarige appeltje is niet ver van de boom gevallen.... en wat kunnen kinderen een spiegel voorhouden.

Aan het begin van een LA is mijn eerste respons als ik een opdracht zie: "Dat kan ik nooit". En dan gaandeweg komt het vertrouwen. Of dat lijkt. Want dan ga ik als een speer, bijt me als een Jack Russel vast in de leerstof, spendeer uren aan de studie en tussendoor studeer ik verder in mijn hoofd.... En dat lijkt de beste aanpak. Maar daarmee is natuurlijk de valkuil ontstaan van altijd maar gaan en niet kunnen stilstaan. Want als ik stilsta, dan worden de fouten zichtbaar.....
Binnen het leerteam zeggen ze ook weleens dat ik dingen zo snel op lijk te pikken, dat ik het wel allemaal kan en ga halen. Zoals eerder beschreven heeft dat ook te maken met de indruk die ik wek door mijn taligheid. En dan worden de zenuwen verklaart tijdens een Pitch. Want ik ben niet zenuwachtig over het presenteren zelf. Maar naderhand volgt wel een 'oordeel' in de vorm van feedback. En dat maakt me dan kwetsbaar.
Dat is ook de reden waarom ik mij als leerkracht voor de klas als een vis in het water voel. Maar als er iemand komt observeren, dan klap ik dicht. Want wat als ik op dat moment door de mand val, volledig onbekwaam blijk te zijn. Want op dat moment, zijn mijn fouten zichtbaar.

En zo werd ik gister weer geconfronteerd met mijn faalangst. Nu het inlevermoment van LA2 nadert, neemt de stress toe. Want nu kan de onvoldoende volgen, pas nu komt de echte kritische blik op mijn werk. En ondanks het vertrouwen van mijn ontwerpbureau, het vertouwen dat Michiel (docent) uitstraalt en mijn onuitputtelijke inzet, blijft een stemmetje in mijn hoofd knagen. Want wat als... en dit... en dan toch....?


Mijn faalangst heeft ook te maken met mijn mindset. Tijdens LA1 werd mij al duidelijk dat deze vrij 'fixed' is. Ik kan iets, of ik kan iets niet. En als ik het niet kan, dan doe ik het niet. Gelukkig ben ik de laatste jaren wel aan het proberen mijn 'mind' te veranderen. Ik ga fanatiek tennissen ondanks mijn gebrek aan sporttalent. Dat is regelmatig confronterend, maar toch kan ik volhouden. Ik ben dol op studeren. Ik ben dol op de verrijking van mijzelf die ik dan ervaar en dat weegt zwaarder dan de confrontatie met mijn eigen 'kunnen' en 'niet kunnen'. En mijn tattoo is er gekomen in de hoop beter te kunnen 'loslaten'. Maar de aard van een beestje verander je niet zomaar.... dus voor nu doen we het met een prachtige quote waarvan ik hoop dat ik hem ook echt kan accepteren!

Aan het begin van LA2 hebben we als ontwerpbureau elkaar competenties toebedeeld.
De vijf competenties die in samenspraak bij mijn naam kwamen te staan zijn:
(woordwolk gemaakt via worditout.com)

Deze kwaliteiten zijn niet allemaal even zichtbaar geweest dit LA. Mijn daadkracht is mijn grootste valkuil. Stilstaan en tot inkeer komen is en blijft een belangrijk aandachtspunt. Ook in de docentfeedback op het curriculum analyse stond dat "te snel willen gaan op de loer ligt".
Om te voorkomen dat ik te snel tot het herontwerp zou komen en te weinig aandacht aan de onderbouwing zou besteden, heb ik veel gelezen. Heel veel gelezen..... Dat als ik dan te snel ga, ik wel goed onderbouwd ga. Misschien nog niet de beste oplossing, maar stilstaan tijdens een LA voelt voor mij als achteruitgang.

Dit LA was ik niet efficiënt. Ik heb structuur en houvast nodig om tot efficiëntie te komen. Tijdens LA1 was ik namelijk enorm gestructureerd waardoor ik heel efficiënt te werk kon gaan.  Het zwemmen leidt bij mij dus tot chaos waardoor ik ook veel onrustiger en chaotischer werk. Tijdens mijn studie uren spring ik echt van de hak op de tak. Het is voor mij dus van belang een eigen structuur te creëren wanneer deze er niet is. Door middel van to-do-lijstjes waarop ik prioriteiten stel.

Mijn autonome werkstijl was tijdens dit LA wel prettig, met oog op het feit dat je alleen expert bent in je herontwerp. Dit is dus zeker zichtbaar geweest. Ik heb het ontwerpbureau wel opgezocht indien ik dat nodig vond. Mijn autonomie, en de autonomie van mijn collega's op de werkvloer, blijft een aandachtspunt. Dit omdat het samenwerken (ironisch, gezien mijn herontwerp) daardoor lastig tot stand komt.

Ik ben dit LA zeker als kritisch door mijn ontwerpbureau beoordeeld. Met het kijken naar de trapmodellen heb ik bij beide teamgenoten feedback gegeven. Tim heeft aangegeven daar veel aan te hebben gehad. Michiel heeft tevens aangegeven dat de feedback die ik Tim heb gegeven op zijn curriculum analyse, die zeker kritisch was, erg goed was. Ik kreeg er een 'dikke duim' voor.

David geeft aan dat ik dit LA betrouwbaar was. Zoals hieronder zichtbaar in de sterke en zwakke kanten van ons ontwerpbureau, is het feit dat we er voor elkaar zijn het belangrijkste pluspunt. Een sterke kant van alle teamleden dus. En het feit dat we samen daadkrachtig zijn, efficiënt en resultaatgericht. De werksfeer en de humor, dat is ook een belangrijk en relativerend pluspunt. Wat we het meest gemist hebben is Elly.....


Wat we samen als lastig ervaren is dat we zo individueel bezig zijn geweest, dat het geven van echt kritische feedback naar elkaar toe soms leek te ontbreken. Vandaag heb ik aangegeven dat ik zo druk bezig ben met mijn eigen herontwerp dat mijn prioriteit daar ook niet ligt, alhoewel ik begrijp dat het kijken naar andermans werk zeker leerzaam kan zijn.
Ook hebben we zelf het gevoel niet voldoende kennis te hebben om de ander goed van feedback te kunnen voorzien. We zijn allen studenten en geen experts en balen soms van de nadruk die ligt op de peerfeedback, omdat de docent feedback zoveel meer waardevol voelt.....

Met een weekend waarin ik vanaf vrijdag 15.00 tot nu non-stop heb zitten 'herontwerpen' kan ik wel zeggen....

Voor het ontwerpen van een Pitch heb ik mij eerste in Pitches verdiept. Wat is dat nou eigenlijk?
Op you tube staan wat interessante filmpjes; een mooie visualisatie en een goede clip over het prikkelend ontwerpen van een Pitch. Dit omdat de hersenen van de luisteraar meteen afhaken wanneer zij niet geprikkeld worden door nieuwe informatie.
Ook carrieretijger heeft een interessante pagina over het waarom en hoe van een Pitch.

Om mijn Pitch prikkelend te starten benoem ik dat ik werkzaam ben bij de consumentenbond, als twist. Deze Pitch heb ik vormgegeven met behulp van een Prezi. 


Ondanks dat ik rap van tong ben was het geven van de Pitch wel erg spannend. Mijn ademhaling zit dan altijd lekker hoog en mijn toch al snelle praten verandert in een stortvloed van informatie. Vandaar dat ik vooraf aan de Pitch wel aangegeven heb dat ik me niet ga focussen op de 2 minuten omdat mijn leerdoel juist is om rustig en to-the-point te blijven praten.

De feedback die ik heb ontvangen van de expert was prettig. Hij gaf mij stof tot nadenken.

Ik ben niet op mijn mondje gevallen. Ik merk zelf dat ik communicatief sterk overkomen, erg talig in aanleg ben. Daarbij praat ik vaak veel en snel en heb bijvoorbeeld als leerdoel dat ik anderen uit moet laten praten en beter (lees:objectiever) moet luisteren. Mensen uit mijn omgeving, zowel privé als in de werkomgeving, hebben dit ook naar mij toe bevestigd. Ik heb ook de neiging dingen 'mooi' te kunnen praten. Of ik ergens nu verstand van heb of niet, ik ga altijd mee in discussie en weet overtuigend over te komen. Is dat nu een kracht of een enorme valkuil?

Toch vind ik het tijdens de MLI lastig in gesprek te gaan -en blijven- met mijn collega's en leidinggevende. Niet om met ze te praten, maar om echt inhoudelijke zaken te bespreken en to-the-point te komen. Om samen tot nieuwe inzichten te komen.
Tijdens mijn curriculum analyse ben ik daar tot nu toe twee keer tegenaan gelopen. 
Allereerst wilde ik de mening van mijn team vragen over ons curriculum en eventuele hiaten. Ik was ook erg benieuwd naar hun visie op een aantal didactische niveau's. 
Ik miste alleen de handvatten om dit gesprek aan te gaan. Het hele curriculum doorlopen leek me weinig inspirerend of verhelderend. In gesprek met klasgenoten op de MLI kwam ik tot een het 5-W model, wat geschikt is om feiten te verzamelen op het analyse niveau. Een andere studiegenoot suggereerde een vragenlijst af te nemen. Hierbij miste ik echter de mogelijkheid om in dialoog te raken met elkaar. Daarnaast gaf de docent aan dat in gesprek met een groep er ook een aantal gesprekstools zijn zoals het groepsinterview. Ik ben hierover gaan lezen en dit sprak met erg aan. Ik heb me goed voorbereid door 5 stellingen te formuleren op verschillende niveaus van de analyse. Deze heb ik in de vergadering besproken. Mijn rol hierbij was om te inventariseren en zo min mogelijk te sturen. Ik heb wel kritische, verduidelijkende vragen gesteld. Ik ben tot vernieuwde inzichten gekomen wat betreft de visie van mijn collega's op een aantal zaken en was trots op mijn gesprekstechnieken. Mijn leidinggevende heeft dat gevoel beaamd, hij gaf aan dat ik zeker trots mocht zijn op mijzelf!

Ik ben de dag erna met mijn leidinggevende in gesprek gegaan over de voorlopige analyse. We hebben deze stap voor stap doorgenomen en wat formuleringen etc bijgesteld. Hiermee ben ik gelijk in de valkuil gestapt die ik met het team wilde voorkomen. Het gesprek was te weinig gericht waardoor er in de interactie geen nieuwe inzichten ontstonden. Op individueel niveau zoek ik hiervoor dus nog tools. Ik denk dat het voor mij de volgende keer slim is om in ieder geval gericht om feedback te vragen, nu was het gesprek te algemeen. We zijn trouwens toch wel gezamelijk tot nieuwe inzichten gekomen die ik mee kan nemen in mijn her-ontwerp! Ik was alleen niet tevreden over mijn gespreksvorm. 

Mocht iemand nog een goed advies hebben wat betreft een boek, onderzoek of website naar gesprekstechnieken? Alle suggesties zijn welkom!  

Wijze les geleerd deze week:

Fouten maken is menselijk, opgeven is pas falen....